سلامِ دوباره

از آخرین روزهایی که هرروز برای سایت می‌نوشتم دو ماه می‌گذرد. دو ماه می‌گذرد و دو ماه یعنی شصت روز. یعنی شصت روز سکوت و سکون. تمام این دو ماه را  یک گوشه ایستادم و گذرِ روزها را تماشا کردم. پای کتابخانه‌ام ایستادم و همه‌چیز و همه‌کس را به یاد ‌آوردم. با موسیقی‌ها اشک ریختم و سرم را به‌زیر انداختم و هیچ نگفتم. خاصیتِ این روزها این بود که از سایه‌ی خودش که می‌افتاد روی دیوار و با هرتکانم بزرگ

ادامۀ نوشته

فوتر سایت

سایدبار کشویی

یک جایی خواندم که آدم اگر هرروز متولد نشود، حتما یک روز در میان می‌میرد. راستش من تصمیم گرفتم گوش به زنگ تولدهای دوباره‌ام باشم اینجا. اینجا در شکریفا.

آخرین مطالب

بایگانی تاریخ خورشیدی