پست وبلاگ

پای حرف کتاب‌ها

مریم جانم، کتاب‌هایی را که سفارش داده بودی، بالاخره پیدا کردم. مرا بابت این تأخیر ببخش. صاحبکارم، آقای احمدی را که می‌شناسی؟ هرچه می‌گفتم این کتاب‌ها هدیه‌اند و آخر برج از حقوقم کم کنید، راضی نمی‌شد. یک‌سره می‌گفت اوضاع کتاب‌فروشی‌ام روبه‌راه نیست. نمی‌توانم کتاب‌ها را به کسی نسیه بدهم.

مرا ببخش مریم جان. هرطور بود کتاب‌ها را برایت فرستادم. امیدوارم این هدیه تو را خوشحال کند و بر جانت بنشیند.
مریم، راستش دلزده‌ام از آدم‌ها. کتاب‌ها را حتی قرض و نسیه

ادامۀ نوشته

من لبخند می‌زنم

تا می‌آیم ناامید بشوم، تا از ذهنم می‌گذرد که این چه وضعی شده و دستانم را می‌برم که حلقه کنم به‌دور پاهام و اشک بریزم برای همهٔ کسانی که در روزهای پیش رو از این جهان، بی‌گناه و رنجور می‌روند، به‌یاد آن جملهٔ پابلو نرودا می‌افتم که می‌گفت: «اگر هیچ چیز نتواند ما را از مرگ برهاند، لااقل عشق از زندگی نجاتمان خواهد داد.»

بلند می‌شوم. یک لیوان آب می‌نوشم و بی‌دلیل لبخند می‌زنم. همهٔ وقت‌هایی که هزاران دلیل وجود

ادامۀ نوشته

همیشهٔ خدا بنویس

آبان هم تمام شد و فردا اولین روز از سومین فصلِ پاییز است. آبان امسال شبیه به آبان پارسال نبود. سرمایِ آن روزها را نداشت و من هم آن آدم ترسان و سردرگم آن وقت‌ها نبودم و دیگر نیستم.

هفته‌ای که گذشت توانستم هرروز برای سایت بنویسم و منتشر کنم. بعضی

ادامۀ نوشته

ذهن چطور کار می‌کند؟

محدثهٔ عزیزم، برای من از آدم‌ها نوشته بودی. از آدم‌های اطرافمان و قصه‌های نه‌چندان جذابی که از ما، برای هم روایت می‌کنند. من فکر می‌کنم غمِ تو، غمِ عالمی از آدم‌هاست. بله. همهٔ ما بابت درک نشدن از طرف آدم‌ها دلزده می‌شویم. بله بله. حق داریم خوب.

نوشته بودی کنار آمدن با نظرات و حرف‌های آدم‌ها

ادامۀ نوشته

چرا روز دیگری را امید داریم؟

باید بیژن جلالی را بیشتر بشناسم و نمی‌دانم میان حرف‌های کدام آدمی خوانده بودم که «شاعر را باید میان شعرهاش جست‌وجو کرد». می‌خواهم دفتر سکوتش را بخوانم و بعد که توانستم بشناسمش، یک معرفی برایش بنویسم. تا اینجا می‌دانم که شاعر است. همین.

این روزها که در پیش
داریم
چه دیرگذرند
و

ادامۀ نوشته

چرا وبلاگ می‌نویسم؟

این سوال را بارها از خودم پرسیده‌ام. بارها رو به آینه ایستاده و با خودم کلنجار رفته‌ام که آخر نانت کم بود یا آبت که وبلاگ هوا کردی یک‌د‌فعه.

اما بعد به آن آدم درون آینه لبخند می‌زنم و می‌گویم: «دلیل دارم.» آدم درون آینه نمی‌خواهد بشنود؛

اما من مصرانه دستش را می‌گیرم و

ادامۀ نوشته

هزاران کلمه

فکر می‌کنم هزارتا کلمه شد. بله! هزار کلمه امروز نوشتم. البته نه منسجم و به یک‌باره. در فواصل مختلف و دربارهٔ موضوعات متفاوت.

می‌خواستم از میان جملاتی که پشت سر هم ردیف می‌کنم، یک ایده بیابم برای پستِ امروزِ سایت. اما هیچ‌کدام‌شان تبدیل به متنی درخورِ توجه نمی‌شدند. همه بی‌مایه بودند. نمی‌توانستم آن‌ها را، آن جمله‌های بی‌نظم و بی‌وفا به ساختار مقاله را رها کنم میان سایت.

حتی زمانی که ذهنم را از موضوعات متفرق خالی می‌کردم و فقط و

ادامۀ نوشته

فقط روزهایی که می‌نویسم

آرتور کریستال جُستارنویس است‌. او را در آمریکا با جستارهایش می‌شناسند و متاسفانه در ایران چندان کسی او را نمی‌شناسد. حالا به هرواسطه‌ای. بهتر است بگویم به هیچ واسطه‌ای.

جوان‌تر که بوده، دلش می‌خواسته رمان‌نویس شود اما این اتفاق هیچ‌وقت نیفتاده و او حالا با هفتادوخورده‌ای سن، منتقد است و البته فیلم‌نامه‌نویس.

در ابتدای چهارمین جُستارِ کتاب، با

ادامۀ نوشته

آیا واژه‌ها ما را نجات می‌دهند؟

شکریفای عزیز، برایم نوشته بودی که این روزها بسیار می‌نویسی و توانسته‌ای به عادتِ روزانه‌نویسی‌هایت پایبند باشی. نوشته بودی که می‌نویسی و چندان هم به کیفیت نوشته‌هایت نمی‌اندیشی. می‌نویسی و اجازه می‌دهی نوشتن تو را نجات دهد. از چنگال هیولای روزمرگی و ناامیدی و هزارتا حس و حالِ نابودکنندهٔ دیگر که کم نیستند دوروبرمان.

بله، همین راه را ادامه بده شکریفا. نوشته‌هایت خودِ تواَند در این روزها. افکار تو هستند روی کاغذ که از جانت برآمده‌اند. پس آنچه را که

ادامۀ نوشته

زنده‌ام؛ پس روایت می‌کنم

همهٔ جهان را تیره می‌یابم. امن‌ترین نقاطِ جهان هم که دوست می‌داشتم و خیال می‌کردم می‌توانم روزی در آن‌جا با خودم خلوت کنم، تبدیل به لکه‌های سیاه و تاریک شده‌اند روی نقشه.

پیاده‌روی‌ها و فکر کردن‌های همیشگی‌ام را از دست داده‌ام. کتاب‌ها را نیمه‌کاره رها می‌کنم و می‌روم سراغِ دفترم. از کاغذ و قلمم کاری برنمی‌آید، موسیقی را پلی می‌کنم. آن لحظات هم چیزی دستگیرم نمی‌شود، خیال می‌کنم شاید بشود با دوسه قطره اشک موضوع را جمع کرد؛ اما اشک

ادامۀ نوشته

فوتر سایت

سایدبار کشویی

یک جایی خواندم که آدم اگر هرروز متولد نشود، حتما یک روز در میان می‌میرد. راستش من تصمیم گرفتم گوش به زنگ تولدهای دوباره‌ام باشم اینجا. اینجا در شکریفا.

بایگانی تاریخ خورشیدی